Zomaar een overdenking......                                door Ton Driessen, oktober 2003.

Het wordt een beetje saai in de wereld. Geen echte veranderingen, hooguit zie je mensen die vastklampen aan het oude vertrouwde. De effectenbeurzen weten niet wat ze willen; de insiders (lees: belanghebbenden) doen verwoede pogingen om de boel overeind te houden. Aan een totale ineenstorting van de wereldeconomie heeft toch niemand wat. Of misschien toch? Hebben we niet de behoefte aan een frisse kijk op de wereld? Is het niet tijd om het kaartenhuis ineen te laten vallen?

Het gaat nog niet zo slecht hier……….we hebben te eten, de meeste van ons hebben een dak boven het hoofd, velen van ons gaan tenminste één keer per jaar op vakantie. Enne, omdat het even wat minder lijkt te gaan rijden we gewoon een jaartje langer in de auto, voor we die inruilen. De economen zijn er niet blij mee, want alles draait per slot van rekening om het grote consumeren…dus omlaag met de rente, dan gaan ze wel lenen…….dan gaat het straks weer net zo voorspoedig als weleer……..materieel gezien dan.

Dit zou best een goeie tijd kunnen zijn voor bezinning. Eens kijken wat we hebben: een lichaam, min of meer in goede conditie. Een plek onder de zon, sommigen een grotere plek dan de ander. Kinderen, vrienden, familie, collega’s. Wat moet je allemaal doen om dat zo te houden? Je ooit wel eens afgevraagd wat dat allemaal kost? En dan praat ik nog niet eens over geld alleen……..

We zijn verwend de afgelopen jaren. The sky was the limit. Maar we betalen een grote prijs daarvoor. We putten natuurlijke bronnen uit en vervuilen de omgeving, slaan om ons heen als onze “veiligheid” in het gedrang komt, we denken in eerste instantie aan onszelf en enig sociaal gedrag beperkt zich tot kopen van loten, die goede doelen zouden dienen.

Een leuke metafoor voor ons eigen “ik”. We putten onszelf uit, vermoeien en vervuilen ons lichaam en onze geest en laten onszelf in de waan brengen dat veiligheid en gezondheid te koop of te verzekeren is. Oppervlakkige relaties (want wie durft en wie heeft de tijd nog?) geven geen vervulling. Mensen zijn langzamerhand op zoek naar wat echt is.

Het begint met het besef dat je iets mist. Je hebt er geen idee van wat het is, maar zo gaat het niet langer. Verstopt en gevangen in oude patronen en onvervulde relaties maakt de mensen ziek, nerveus en kriegel. Je kunt kiezen: blijven zitten en afleiding zoeken. Nog meer vakantie, stappen, soaps en series, shoppen en nog meer willen hebben…of:

Ja, is er nog iets anders dan? De New Age leek even uitkomst te bieden. Als alternatief voor de kerk leek hier de oplossing voor velen te liggen en hen die aandacht hadden en tevens wat inzet en openheid wilden tonen, hebben er ook iets aan gehad. In de afgelopen jaren van groeiende welvaart pikten velen op dit vlak hun graantje mee. Reiki, voor mij persoonlijk ten onrechte als een New Age onderdeel gezien, werd daar mede slachtoffer van. Honderdduizenden hebben de Eerste Graad van Reiki gevolgd, enkele duizenden ervan zagen een broodwinning daarin en hebben zich laten opleiden tot “Reiki-Master”.

Dat de opleiding daarvan verwaterde, dat de beginselen aangepast werden aan eigen behoefte, dat gouden bergen beloofd werden, dat sommige Masters zich als goeroe profileerden, ach, alles moet kunnen en wie heeft nou eigenlijk de waarheid in pacht?

Ik durf te zeggen, dat ik Mikao Usui, de grondlegger van Reiki een beetje begrepen heb. De mens heeft grote behoefte aan de ander. En toch durven we elkaar nauwelijks aan te raken, aan te horen, te zien, laat staan begrijpen en te ondersteunen. De Dalai Lama, Christus en vele anderen vergelijkbaar, gebruiken vaak dezelfde woorden: “Wat je voor een ander doet, doe je voor jezelf”. Maar ook: “Wat jou echt gelukkig maakt, straalt af op je omgeving”. Usui gaf mensen een vorm waarin ze de aanraking weer konden ervaren.

Reiki is die vorm van aanraken. Echter veel mensen worden een cursus binnengehaald met de belofte dat je ermee kunt genezen. Dat je jezelf en anderen van ziektes, kwaaltjes en slechte gewoontes af kunt helpen. Een trucje met “universele levenskracht”. Vooral voor die laatste term valt men. Da’s toch iets moois en geheimzinnigs, universele levenskracht. Dat wil ik ook wel leren………….

Voor alle duidelijkheid: er is niks geheim aan, niets wat we eigenlijk vanaf onze conceptie al niet hadden. Het enige verschil is dat we er niet mee opgevoed zijn, we er niet bewust mee opgegroeid zijn. De “ki” in Reiki, de energie, zit in alles. In planten, dieren, keien en ook nog wat in mensen. De energieke types haal je er zo uit. De emotioneel/fysieke zwakkeren zijn in de meerderheid, waar het de mens betreft. We raken, ondanks zekere welstand, gesloopt en leeg. Leeg wat inhoud en doel betreft. Een leegheid die we kunnen invullen, door ons eens goed af te vragen wat we echt nodig hebben.

Reiki, in de vorm zoals ik hem begrepen heb van de leraren in mijn leven (en dat zijn lang niet allemaal Reiki-Masters) en van Usui is het opnieuw in contact komen met je aangeboren kracht, je Ki. Een mooie opstap om je bewust te worden van je tot nu toe weinig of niet gebruikte talenten. Tijdens onze cursussen geven we mensen niet alleen Reiki door als een vorm van handoplegging. We leggen ook de nadruk op het anders bekijken van jezelf en de wereld om je heen. Niet steeds uitgaan van je beperkingen, maar te gaan voor wat je echt wilt uit het leven. Je bewust te zijn van waarom je hier bent. Wat jou aandeel kan zijn in een anders wordende wereld.

De simpele aanraking tussen jou en de ander doet wonderen, alleen misschien op een manier die je nog niet had verwacht…………. we kunnen je een “handje”helpen daarbij.